Tako započinjemo ovu radionicu sa Sandoima, odnosno Sandoicchima, što je zapravo japanska fonetička kratica riječi sendvič. Do 1920te u Japanu su hit postali dućani koji su prodavali svježe voće u šlagu između dvije debele kriške zapadnjačkog bijelog kruha. Tu kreće povijest sandoa.
Priču počinjemo sa shokupanom, japanskim mliječnim kruhom koji se radi s tehnikom imena tangzhong što je zapravo mliječna pasta, gdje kuhanjem brašna u vodi i mlijeku gelatiniziramo škrob i tako omogućujemo kruhu da zadrži više vlage i mekoće bez da je ljepljiv.
Od tog jednog kruha napravit ćemo 4 različita sandoa.
Prvi sando nije sando već „prawn toast“ ili tost od kozica, koji je kantonski i zapadnjački fusion, isto je nastao 1920ih. On spaja pastu od kozica koja je česta u Kini i zapadnjački bijeli kruh, taj tost se potom prži i služi sa ljutom majonezom, mi ćemo koristiti gochujang što je korejska čili pasta.
Potom idemo na tamago sando, što je sendvič sa salatom od jaja i meko kuhanim jajetom u sredini.
Zatim pileći katsu sando, panirana piletina, salata od kupusa i domaći tonkatsu umak.
Za desert radimo sando s namelakom od crnog sezama i macerirane trešnje. Namelaka je japanska tehnika rađenja krema koja ne sadrži jaja već želatinu za zgušnjavanje i daje nam svilenkastu i bogatu teksturu.
